مجلس از جمله نهادهایی است که با مشروطیت وارد ایران شد. مشروطه‌خواهان همچنان‌که درک درستی از مشروطه و قانون اساسی نداشتند، فهم و درک درستی از مجلس و کارکردهای آن نیز نداشتند. آنان مجلس را تنها برای یک چیز می‌خواستند: رویارویی با شاهی که تا آن زمان حاکم بلامنازع ایران بود. حاکمی که می‌توانست جان و مال و ناموس مردم را در یک آن تصاحب کند. ازاین‌ رو می‌توان قانون اساسی مشروطه را پارلمانی (و نه ریاستی) دانست. حال سؤال مهم و اساسی این است که این مجلس به چه‌میزان در پیگیری خواسته‌ها و آمال مردم موفق بوده است؟ آیا این مجلس توانست اهدافی را که مدنظر حکومت مشروطه بود، برآورده سازد؟ عده‌ای مشروطه را به‌مثابۀ «مشروطۀ ناکام» می‌شناسند. قطعاً طرفداران این رویکرد برآن هستند که مشروطیت نتوانست به اهداف خود دست یابد؛ اهدافی که بخش عمدۀ آن بر دوش نمایندگان خانۀ ملت بود. به‌طور کلی، مشروطه‌خواهان سه هدف مهم را پیگیری می‌کردند: 1. نوسازی ایران، آن‌چنان‌که کشور از عقب‌ماندگی خارج شود و به جایگاهی که غرب در آن ایستاده بود، نزدیک شود، 2. مشارکت مردم ایران در تعیین سرنوشت خود و بر این اساس، تغییر هویت فرد ایرانی از یک رعیت به یک شهروند و 3. حرکت از قدرت فردی و شخصی به‌سمت قدرت نهادها که خود ناشی از گزینۀ دوم است.. این کتاب را نشر « دیدمان» منتشر کرده و توسط فروشگاه اینترنتی رونابوک به فروش می رسد.