دوران ریاستجمهوری بنیصدر از مقاطع حساس تاریخ معاصر ایران بوده است. آن روزها آزمونی بود برای رژیم نوپای جمهوری اسلامی که راه و مسیر پیش رو را انتخاب نماید. بنیصدر در شرایطی که جلالالدین فارسی به دلیل مشکلات تابعیتی خود نتوانست نامزد انتخابات شود، بیرقیب بر کرسی ریاستجمهوری نشست. غرور او اما باعث شد تا آنچنان به خود غره شود که رأی مردم به خود را نشانی از کاریزما و جایگاه خود بداند. رویکردهای او و نوع ادبیات کلام و بیاناتش نشان میدهد چهبسا او نفوذ خود در بین مردم را از جایگاه کسی چون امام نیز برتر می دانست. او فراتر از اختیارات یک رئیسجمهور در ساختار قانون اساسی وقت ایران، میخواست نخستوزیر، وزرا و مجلس تابع او باشد. سخن او قانون باشد و حرف او حرف مردم. جالب آنکه حتی آن زمان که نهایتاً شهید رجایی بهعنوان نخستوزیر منصوب شد، تمام کارشکنیهای ممکن را انجام داد. این کارشکنیها از انتخاب نخستوزیر شروع شد و تا زمان نصب وزرا، حملهی آمریکا به طبس و دفاع در مقابله رژیم اشغالگر بعثی ادامه پیدا کرد…
این کتاب را نشر « دیدمان» منتشر کرده و توسط فروشگاه اینترنتی رونابوک به فروش می رسد.
