فئودور داستایوفسکی نویسندهی شهیر روسی خالق آثار بزرگی چون برادران کارامازوف، ابله و قمارباز را میتوان جز کسانی به شمار آورد که در رمانهایشان، شخصیتها را تا زیرینترین لایهها تحلیل میکنند. در این گونه نوشتهها، شما به جای آنکه از لحاظ ظاهری با شخصیتها آشنا شوید و با تصویرسازیهای نویسنده چهره نویسنده را پیش خودتان مجسم کنید، با ذهنیات و خصوصیات فکری شخصیتها آشنا میشوید، از اندیشههایش با خبر میشوید و مانیفستهایش را درک میکنید، تقریباً میشود گفت داستایوسکی در همهی کتابهایش از این فرمول استفاده کرده است. شخصیت اول داستان آموزگاری است که در پی یکسری حوادث به قمار روی میآورد و زندگیاش به تباهی میکشد. وجود اصول روانشناسی این داستان است که سبب میشود وقتی این داستان را تمام کردید دقیقاً با شخصیت، دغدغهها و احساسات یک قمارباز آشنا باشید. مثل اینکه با وسیله علم روانشناسی به تحلیل این شخصیت پرداختهاید. زاویهی دید این داستان دانای کل نامحدود است و شاید هم بهترین شیوهی روایت اینگونه داستانها همین زاویهی دید باشد زمانهای مدرن، درک درستی از شخصیت یا کاراکتر بدست میدهند و مطالعهی آنها برای علاقهمندان به نویسندگی به نظر من واجب است. زیرا که هر نویسندهی این چنینی را میتوان یک روانشناس هم دانست.
