در قسمتی از کتاب می خوانیم: ـ دلم برای کال تنگ شده. وقتی جوون بودیم خیلی با هم دعوا می کردیم؛ مثل همه ی برادرها اما همیشه به هم کمک می کردیم و درواقع هوای همدیگه رو داشتیم. در دهانه ی غار دراز کشیده بودیم. بیابان چشم انداز تحسین برانگیزی داشت. غار پناهگاهی برای محافظت در برابر نور شدید آفتابِ بعدازظهر بود. درویش با دهان بسته لبخندی زد و گفت: ـ فوق العاده بود. فکر می کردم من قبل از اون می میرم؛ با اون نوع زندگی که انتخاب کرده بودم، اون خطراتی که پذیرفته بودم… مطمئن بودم توی جوونی و به بدترین شکل می میرم. تصور می کردم کال تا هشتاد یا نود سالگی زندگی کنه. خنده داره که می بینیم همه چیز یه جور دیگه اتفاق افتاده، نه؟ …