نوع نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران از نظر نحوه تفکیک قوا شبیه نظام نیمه ریاستی با قوه مجریه دورکنی است و شامل مقام رهبری (رئیس کشور) و رئیس جمهور (رئیس دولت) است. برابر اصل 113 قانون اساسی، پس از مقام رهبری، رئیس جمهور عالی ترین مقام رسمی کشور است و مسئولیت اجرای قانون اساسی و ریاست قوه مجریه را جز در اموری که مستقیماً به رهبری مربوط می­شود برعهده دارد. ولی در کشور ما با اینکه رئیس جمهور، رئیس دولت است ولی از برخی صلاحیت­هایی که از جمله شئون ریاست کشور است نیز برخوردار می­باشد. مطابق اصول گوناگون قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، وظایف و صلاحیت­های رئیس جمهور عبارتند از انتخاب وزیران و رؤسای برخی از مؤسسات دولتی، ریاست هیأت وزیران، امضای قوانین و معاهدات بین المللی و نتیجه همه پرسی، اعطای نشان­های دولتی، مسئولیت در برخی از شوراهای اداری، مسئولیت اجرای قانون اساسی، فرستادن و پذیرش سفیران و… همچنین از آنجا که قوه مجریه اجرای قوانین را نیز برعهده دارد، به موجب اصول 89، 113 و 126 قانون اساسی رئیس جمهور به ترتیب، مسئولیت اجرای وظایف مدیریت قوه مجریه و اداره امور اجرایی کشور، اجرای قانون اساسی و مسئولیت امور برنامه و بودجه و امور اداری و استخدامی کشور را نیز برعهده داردبدین ترتیب، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و همچنین قوانین عادی وظایف و صلاحیت­های متعددی را برای رئیس جمهور در نظر گرفته است. همین گستردگی در بسیاری از موارد باعث شده است که ابهامات متعددی درباره زوایای مختلف هر کدام از این وظایف و صلاحیت­ها به وجود بیاید، چرا که مفهوم و حدود و ثغور هر کدام از این وظایف و صلاحیت­ها حتی در حقوق اساسی نیز آنچنانکه پنداشته می­شود، واضح و روشن نیست.به هر حال، در این کتاب که توسط دکتر ولی رستمی، عضو هیأت علمی دانشگاه تهران با همکاری دکتر بیژن عباسی، دکتر مسلم آقایی طوق، دکتر حسن لطفی و احمد رنجبر به سفارش معاونت تحقیقات، آموزش و حقوق شهروندی ریاست جمهوری نگاشته شده است، تلاش شده است زوایای ابهام­ آلود وظایف و صلاحیت­های رئیس جمهور بررسی شود و برای سؤالاتی که در این خصوص در حوزه حقوق اساسی کشور عنوان شده است، پاسخ­هایی ارائه گردد