در قراردادهای پیمانکاری به منظور اطمینان از انجام تعهدات قراردادی تضامین مختلفی از پیمانکار اخذ می­گردد که از جمله می­توان به تضمین انجام تعهدات، تضمین حسن انجام کار و تضمین پیش پرداخت اشاره کرد. با وجود اشاره به انواع، میزان و برخی شرایط کلی حاکم بر تضامین، ماهیت و احکام این تضامین در حقوق داخلی و قراردادهای نمونه فیدیک مورد بررسی قرار نگرفته است. در حقوق داخلی در تحلیل ماهیت تضامین باید از قالبهای عقود معین و غیر معین استفاده کنیم. به موجب برخی عقاید ماهیت تضامین در قالب عقود معین از جمله ضمان عقدی اعم از ضمان نقل، ضمان ضم و ضمان وثیقه­ای، وجه التزام و عقد ودیعه بررسی می­شود و به موجب عقیده دیگری می­توان تضامین را در چارچوب ماده 10 قانون مدنی بررسی نمود. مناسبترین قالب که تمام انواع تضامین را در بر می­گیرد ضمان وثیقه­ای است که این ضمان نیز بر دو قسم عینی و شخصی است. غالب تضامین مورد استفاده در قراردادهای نمونه فیدیک نیز از نوع تضمین شخصی است که بیشترین شباهت را با ضمان وثیقه­ای شخصی در حقوق داخلی دارد. مهمترین احکام تضامین نیز اجرا (ضبط)، آزادسازی و توقیف است که این احکام با لحاظ تفاوتهایی که در خصوص ماهیت و نوع تضامین در حقوق ایران و قراردادهای فیدیک وجود دارد، غالباً منجر به ارائه قواعد یکسانی هنگام بروز اختلاف و تشخیص حقوق و تعهدات طرفین می­گردد. به گونه­ای که در نتیجه این قواعد هم در حقوق ایران و هم در قراردادهای نمونه فیدیک حقوق و تعهدات متقابلی برای پیمانکار یا کارفرما حسب مورد ایجاد می­شود.