“طبیعت” همواره به عنوان منبع تقلید و الهام، مورد نظر اندیشمندان بشری در عرصه های علمی و هنری بوده است که در این میان طیف هنرمندان و حرفه مندان هنرمند، “معماران” جایگاه والایی در استفاده و تقلید، نه تنها تقلید و مکاحات صرف،‌از ساختارهای طبیعی و محیط زیست در زمینه “الگوبرداری های فرمی” ، ” الگوبرداری محتوایی” ،‌ و ” الگوبرداری از قوانین طبیعت” داشته اند. بر این اساس بوده است که هستمند بشری در روند زیست سکونتگاهی خود در طول تاریخ، طبیعت رامامن و کاشانه خویش دانسته و در همان محیط طبیعی بکر، به سکونت پرداخته و معنای هستی خویش را از محیط طبیعی خویش دریافت داشته است. پس از طی سال ها بر آن بوده است تا طبیعت را یگانه ” معلم ” خویش بداند و چنان طفلی از “مادر خویش که همان طبیعت بوده است، راه و رسم سکنی گزینی در زمین را بیاموزد. این “آموزش طبیعت به انسان” و نوع و محتوای “یادگیری هستمند بشری از طبیعت” بوده است که سرچشمه الهام بخشی برای آفرینش های هنری و تکنیکی خاصه در عرصه علم معماری بوده است. در هرحال، طبیعت توانسته سرچشمه ای برای الگوبرداری قلمداد شود که خود را به شیوه ها و اطوار گوناگون در هنر و معماری به منصه ظهور رسانده است که نمونه های بی بدیل آن در معماری، تحت عنوان ” معماری زیست مبنا” تسمیه یافته است. در کتاب حاضر که برای اولین بار در حوزه تالیفی پیرامون “معماری زیست مبنا” در ایران، صورت گرفته است و از تحقیقات دامنه دار نویسنده در طی تحقیقات رساله دکتری حاصل گردیده است، تلاش شده است تا بتواند تنها فتح بابی برای مطالعه و تدوین کتب بیشتر در رابطه با “بیودیزاین” و بیوآرچیتکچر: ” معماری زیست مبنا” باشد…