کلیله و دمنه کتابی پندآمیز است که در آن حکایت‌های گوناگون (بیشتر از زبان حیوانات) نقل شده‌است. نام آن از نام دو شغال با نام‌های کلیله و دمنه گرفته شده‌است. بخش بزرگی از کتاب اختصاص به داستان این دو شغال دارد. اصل داستان‌های آن در هند و در حدود سال‌های 100 تا 500 پیش از میلاد به ‌وقوع می‌پیوندند. کلیله و دمنه در واقع تألیفی‌ است مبتنی بر چند اثر هندی که مهم‌ ترین آنها پنجه تنتره به معنی پنج فصل و به زبان سانسکریت است که توسط فیلسوف بیدبا و بدستور پادشاه هندی دبشلیم نوشته شده است. در روایات سنتی برزویه «مهتر اطبّای پارس» در زمان خسرو انوشیروان را مؤلف این اثر می ‌دانند. نام پهلوی اثر کلیلگ و دمنگ بود. صورت پهلوی این اثر هم‌اکنون در دست نیست و در طول سالیان از بین رفته است؛ اما ترجمه‌ ای از آن به زبان سریانی امروز در دست است. این ترجمه نزدیک ‌ترین ترجمه از لحاظ زمانی به تألیف برزویه‌ است. مجتبی مینوی دربارۀ این کتاب می‌ گوید:« کتاب کلیله و دمنه از جمله آن مجموعه‌های دانش و حکمت است که مردمان خردمند قدیم گرد آوردند و «به هرگونه زبان» نوشتند و از برای فرزندان خویش به میراث گذاشتند و در اعصار و قرون متمادی گرامی می‌داشتند، می‌ خواندند و از آن حکمت عملی و آداب زندگی و زبان می‌آموختند.» کلیله و دمنه، ترجمه و انشای نصرالله منشی (سده 6 ق) از متون فاخر ادب پارسی است که همواره مورد توجه ادبا، فضلا، محققان و دانشجویان بوده است. تقریبا صد سال پس از ترجمه آن، چند شرح بر آن نوشته شده که دو شرح مهم آن در کتاب حاضر با تعلیقات مفصلی آمده است. این کتاب را نشر «شیر محمدی» به چاپ رسانده و توسط فروشگاه اینترنتی رونابوک به فروش میرسد.