یکی از مهم ترین نواقص کنونی کشور ما عدم تشخیص مشکلات و ناتوانی در یافتن راه حل مناسب برای آن هاست. بهترین راه رفع این نقص، استوار ساختن تصمیمات سازمان ها، نهادها و مؤسسات بر پایه تحقیق می باشد. زیرا بدون دستیابی به یک سیستم پژوهشی مناسب، هرگز تصمیمات اخذ شده با واقعیت های سیستم تحت کنترل ما همخوانی نخواهد داشت. طبق گزارش سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور، در صورت ادامه روند فعلی رشد شاخص های اساسی بخش پژوهش و فناوری و عدم تغییر در سیاست ها، در سال 1400 هجری شمسی (20سال بعد)، سهم اعتبارات پژوهشی از تولید ناخالص داخلی و تعداد پژوهشگر در یک میلیون نفر، به ترتیب به 2/1 درصد و 2784 نفر می رسد؛ مقایسه این اعداد با ارقام متناظر در کشورهای توسعه یافته در سال 1980 (20سال قبل) – که 2/2 آینده تسریع نگردد؛ که فرضی به دور از واقعیت امروز جهان است. لذا برای رسیدن به توسعه یافتگی باید فرهنگ پژوهش و استنتاج منطقی را بر عموم فعالیت های جامعه حاکم نماییم.