در دهه هفتاد با آغاز بحران انرژی در جهان، عصر پایداری آغاز شد و در پی آن سه حیطه موثر ارزش های اجتماعی، منابع محیطی و مهارت های طراحی در بحث توسعه وارد شدند. مقوله مهارت های طراحی و دانش فنی با توجه به سه موضوع عمده انرژی، محیط و اکولوژی مجدداً تعریف گشته و در رویکرد توسعه پایدار در مقیاس شهر تا ساختمان مورد بررسی قرار گرفت. پایداری یعنی نوید چیزهایی که می ماند. ساختمان هایی با عمر مفید و طولانی، انواعی از انرژی که تجدیدپذیرند و محله هایی که دوام می آورند. ساخت و ساز سبز یعنی تبدیل نوید پایداری به واقعیت. به موازات نویدهای پایداری و حتی دعوت به تحقق آن ها، دانشمندان نسبت به خطرات زیست محیطی، با جدیت هشدار می دهند. اکنون معماری، به عنوان یک ابر سامانه، وظیفه مهمی را به عهده گرفته است زیرا که 50 درصد مصرف انرژی جهان در این حوزه به مصرف رسیده و یا تلف می شود…