يكي از پيامدهای مهم جنگ كه از ابتداي تدوين حقوق بين‌الملل بشردوستانه در دوران معاصر تا كنون همواره مورد نظر بوده است، مساله اشغال نظامي است. منابع حقوق بين‌المللی اشغال مشتمل بر منابع قراردادی (شامل مقررات لاهه 1899 و 1907، كنوانسيون چهارم ژنو 1949 و پروتكل اول الحاقي 1977) به انضمام حقوق بين‌الملل عرفی و نيز قطعنامه‌های شورای امنيت هستند.اين مجموعه قواعد و مقررات كه حدود حقوق و تكاليف اشغالگر را مشخص میكنند از بدو حمله به سرزمين اشغالی، تا حدی كه مهاجم سكنه سرزمين اشغالی را تحت اقتدار و كنترل خود قرار میدهد، شروع به اجرا می كنند و اجرای آنها بايد تا زمان خاتمه اشغال ادامه يابد.از آنجا كه مجموعه قواعد و مقررات حقوق اشغال ،با فرض موقتی بودن اشغال تنظيم شده اند ،لذا از اداره اشغال های طولانی مدت،نظير اشغال سرزمين‌های فلسطينی توسط اسرائيل ،ناتوان هستند و هرچه اشغال بيشتر طول بكشد، ضعف‌هاي حقوق بين‌الملل بشردوستانه در زمينه اشغال بيشتر آشكار می شود. علاوه بر ايراد وارد بر حقوق بين‌الملل بشردوستانه اشغال نظامی در زمينه اشغال‌هاي طولانی مدت، چالش‌ های نوينی در سالهای اخير در زمينه حقوق بين‌الملل اشغال مطرح شده اند.اين چالش ها در درجه نخست ناشی از ظهور الگوی جديدی از اشغال در چارچوب اشغال انتقالی، هستند كه در قضیه اشغال عراق نمود يافت.مدل جديد اشغال با مبانی و پيش فرض هايی كه حقوق اشغال براساس آنها تنظيم شده، هماهنگ و سازگار نيست و لذا برخی از ضرورت تجدید نظر در حقوق بين‌الملل اشغال سخن به میان آورده اند.کتاب با بررسی تفصیلی نظام حقوقی اشغال ، به تدقیق در الگوی جدید اشغال پرداخته و نظریات حقوقی مختلف در خصوص این الگو را به بحث می گذارد. همچنین ضرورت اجرای حقوق بشر در سرزمین اشغالی مورد بررسی قرار می گیرد.

این کتاب را انتشارات «خرسندی» به چاپ رسانده و در فروشگاه اینترنتی رونابوک به فروش می رسد.